Home / Blog

Wilt u als organisatie een vooruitstrevend personeelsbeleid? Doe dan mee!

Neem deel! Download factsheet

Doen wat je wilt doen maakt rijk

Pauline Geldhof

Het idee achter de discussie loopbaanflexibiliteit is een cultuuromslag te realiseren om vastgeroeste en daarmee onvrije denkpatronen over werk achter ons te laten. Dit idee is niet nieuw, zo leerde ik vorige maand van een blaadje uit de scheurkalender ‘MBA in één dag’ van Ben Tiggelaar.

Hier stond op dat in 1998 de Indiase econoom Amartya Sen (1933) de Nobelprijs voor de Economie won voor zijn werk over de economie van welvaart. Een belangrijk inzicht van Sen is dat goederen op zich geen welvaart creëren, maar dat echte welvaart draait om de mogelijkheid te doen wat je wilt doen en te zijn wie je wilt zijn. Eigenlijk heeft Sen hiermee in de vorige eeuw het fundament gelegd voor het thema loopbaanflexibiliteit.

Een jaar later in 1999 betoogt hij in zijn boek ‘Vrijheid is vooruitgang’ (Development as Freedom) dat vooruitgang/ontwikkeling bestaat uit het opheffen van onvrijheden. Het verruimen van de vrijheid van mensen is doel én middel van ontwikkeling. Dat geldt niet alleen voor de mens in relatie tot zijn werk, maar veel breder. Armoede is bij Sen niet alleen een laag geldinkomen, maar een algemeen gebrek aan mogelijkheden voor mensen om het soort leven te leiden dat men wil.

Er zijn twee soorten vrijheid volgens Sen. Negatieve vrijheid is ‘vrij zijn van’, bijvoorbeeld van bemoeienis door anderen. Positieve vrijheid is ‘vrij zijn om’. Hier gaat het om wat je kunt doen. Volgens Sen is die laatste het belangrijkst als het gaat om welvaart. Heb je de macht en hulpbronnen om je wensen en je dromen te kunnen vervullen?

Het ‘welzijn’ van de medewerkers is een gezamenlijke verantwoordelijkheid van werkgever en werknemer. Ik vind het opmerkelijk dat veel managers zich vooral nog bezig houden met de negatieve vrijheid, terwijl de meeste medewerkers pas echt gemotiveerd worden als ze positieve vrijheid ervaren. Waarom is het nog niet vanzelfsprekend dat medewerkers regelmatig met hun manager bespreken of de inhoud van hun taak zich optimaal verhoudt ten opzichte van hun (ontwikkel)behoeften, levensfase en privésituatie? En waarom is het nog niet gebruikelijk dat de werkgever de medewerker zoveel mogelijk faciliteert om zijn/haar employability te verhogen, ongeacht leeftijd, geslacht enzovoort?

Als medewerkers meer vrijheid krijgen om te doen wat ze willen en kunnen zijn wie ze zijn, stijgt hun productiviteit en hun motivatie om het beste uit zichzelf te halen. En daar vaart iedereen wel bij!